عادات می مانند.

حالا عادات هم می روند،

باورها اما زنجیر می شوند،محکم تر،روشن تر.

شب

 کافر است،به نگاه ها...

کفر

 می پوشاند

و

نادیده می گیرد.

زیر نور ماه اساسا زاییده نیروی گرانش ماه است.ماه، که تنها گواه،شاهد و مدعی است بر اشک های ما که به هنگام مد مدفون می شوند زیر خروارها تاریکی.

تاریک است و چشم،چشم را نمی بیند.من اما می بینم که صورتت خیس است.صورتم خیس است و کسی نمی بیند.چشمهایم تار می شود.اشک که دیده ام را تار می کند ، نور ماه ، ماهی های میشود جست و خیزکننده در آب،به رنگ طلایی.ما درست در اواسط مد ایم.

نعره می زنیم بر سر موج هایی که می خواهند ما را پنهان کنند.فریاد می زنیم به هرچه باد وزنده است که می خواهد صدای ما به گوش جایی نرسد.

ما هم چنان ایستاده ایم.در مقابل باد و موج.من شما را به تمامی دوست می دارم.

اشک های ما زیر نور ماه اساسا زاییده دلتنگی است.برای روزهای رفته و شب های نیامده.باقی همه بهانه.

ما تو وضعیت "یویو" قرار داریم...چرا اجازه نمی دید رشته رو از بالا پاره کنیم؟

الو...الو برج مراقبت؟صدای من میاد؟

میشود برای کسی که آخر دنیا نشسته است و شعر می خواند و چشمش به آخر جاده ی سیاه است ترانه ای نوشت،ترانه ای عاشقانه از نورهای چهارخانه و رنگ های راه راه.ترانه ای که باید به آخر دنیا رسید و بعد آن را نوشت.که اگر نرسی و تو هم با او ننشینی روی زمین ِ آخر دنیا و دستهایت را لای موهایت فرو نبری نوشته نمی شود.که اگر تمام شعر هایی را که از کودکی حفظ کرده ای دوباره نخوانی هیچ ترانه ی عاشقانه ای نوشته نمی شود برای کسی که انتهای دنیا ایستاده...کسی که شکل هیچ کس نیست...کسی که شبیه خودش هم حتی نیست...