(اتاقی با دری بسته و پنجره ایی باز ، بادی که پرده ها رو تکون میده و هوایی که رو به تاریکی میره.)

چشما هامو باز میکنم.نمی دونم کجا هستم.نمی دونم چه جوری اومدم اینجا اما چه قدر آشناست.

                                         **   **   **

اتاق عجیب و شلوغیه.با نگاهی اجمالی به اتاق میشه دید:

قاب عکس های رنگ و رو رفته با عکس ادم هایی که تو هم نمیشناسیشون .ایینه و شمعدون نقره ایی که حالا دیگه بی شباهت به روز اولشون هستن.سماور زنگ زده ایی که اب توش داره غلغل می کنه.یک صندوق بزرگ و چوبی که ترمه ی نخ نمایی روش کشیدن.چند تا ملحفه سفید تا شده و ...

و یه ساعت که نمی دونم کجای این اتاقه،اما تیک تیک اش دیگه کلافه ام کرده...اهان!این جاست. یه ساعت زنگ دار که روی ١٢ اصرار میکنه اما عقربه ها محلش نمی دن!

یه ملحفه نیمه خیس کف اتاق پهنه...کم کم دارم می فهمم چرا اینجام!

                                        **   **   **

    ملحفه رو کنار میزنم ...تو رو می بینم...

خوابیدی ؟پاشو!منم. چه مرتب شدی!

جرا اینجا انقدر سرده؟گرسنته؟اخه انگار داری گرمای اینجا رو می بلعی! عین باد کنک شدیا! بادکنک کبود!

من از بچه گی نیلی رو دوست داشتم .تو چرا نیلی نیستی؟

بابا بلند شو دیگه !نا سلامتی مهمون داری!یادته وقتی بچه بودیم تو رو که از خواب بیدار میکردن تا یه ساعت برزخ بودی.دیگه همه بهت میگفتن برزخی!

چایی برات بریزم؟

...اه !چاییتون جه مزه ایی میده.آدم یاد مرده شور خونه می افته!چه ربطی داشت؟نمیدونم!

                                       **   **   **

با زنگ ساعت ازجا می پرم.

دٍ لعنتی بلند شو دیگه!من باید برم .از نیمه گذشت شب و تو هنوز خوابی!پاشو ببین پشت این در چه خبره؟برزخی !پاشو.

اون بیرون یک عالمه ادم جمع شدن ...یه چیزی زیر لب زمزمه می کنن...

... ... ... ... ... ... ... ... .. .. .. .. .. . . . . . . .

باشه !خیلی خوب!من دیگه میرم.این یاس ها رو می ریزم تو جیبت .من که رفتم بو کن.بوش تا چند روز تو دماغت می مونه.

این جماعت درو از جا کندن...اومدن...

من از لای پنجره فرار می کنم.می شم یه بادکنک نیلی و میرم هوا...

                                       **  **   **

اتاق عجیب و شلوغیه.با نگاهی اجمالی به اتاق میشه دید:

پنجره ای باز ...بادی که پرده ها رو تکون میده...جنازه ای که روش ملحفه نیمه خیس کشیدن...گل های یاس که زیر پا له شدن...بوی کافور که توی اتاق پیچیده

و مردان سیاه پوشی که می خوانند:

                                                           «به حق شریفه ی الله ...بگو لا اله الا الله...بگو...»

پ.ن:به نظرت من عزراییل بودم؟ تو جیب من و تو هم یاس می ریزن؟

پ.ن:این جوابی نبود برای «؟»عزیز!

پ.ن:ولتاینتون مبارک!(برای رعایت ادب اجتماعی!)