تبليغاتX
نقش پرنيان
سه شنبه بیست و چهارم مرداد 1385
از همیشه تا هنوز
نمی دونم تا حالا تو مترو به خط های موازی داخل تونل ها نگاه کردی یا نه؟نمی دونم دیدی که چه جوری دنبال هم می دون یا نه؟نمی دونم میدونی که یه عالمه هم هستن یا نه؟
اگر همه ی این ها رو هم ندونی اینو حتما می دونی که این خط های موازی هیچ وقت به هم نمی رسن.
یادمه سوم که بودیم وقتی معلم حسابانمون می خواست حد درس بده برگشت گفت اینکه می گیم میل می کنه به صفر یعنی هیچ وقت خود صفر نمی شه.یا مثلا وقتی در مجانب ها می گیم در بی نهایت با هم یکی می شن این بی نهایت دقیقا وجود نداره،تحقیقا هم که هیچی دیگه...
خلاصه!حرف هایی زد که ما فهمیدیم بی نهایتی وجود نداره،وقتی بشر می خواد خودشو گول بزنه و سر ما رو هم گول بماله دیدار می افته به بی نهایت!
مثل همین که وقتی بچه تر بودیم در تعریف دو خط موازی بهمون می گفتن دو خط موازی دو خطی هستند که یکدیگر را قطع نکنند مگر در بی نهایت یا به زبان ساده تر هرگز به هم نرسند!!!
حالا می مونه یه چیز!
اونکه من دارم موازی کی می دوم؟
- خود خودم!
و اگر نرسم...
- ...
می شه یه روز یکی بیاد بگه این یکی مثال نقض داره...کی گفته دو خط موازی به هم نمی رسن؟!
شاید بیاد...یعنی حتما می یاد...حتما...

<> یه بار از سرداری (معلم فیزیکمون) پرسیدم اگه یه روز بفهمی هر چی تا حالا درس دادی و بلد بودی کلا غلط بوده،ناراحت می شی؟ گفت :«نه! بالاخره یه روزی درست بوده دیگه!»
<> حالا کجا هست این بی نهایت؟!
<> یه چیزی شبیه از همیشه تا هنوزه ظاهرا!
+ نوشته‌ی سمیرا.