نقش پرنيان

یکشنبه هفدهم آبان 1388

چه فکر نازک ِ غمناکی...

دلم خواست بروم یک تلفن سکه ای پیدا کنم و هی تویش سکه بیندازم.

به صدای افتادن سکه ها گوش بدهم و به هیچ کس هم تلفن نکنم.

هوم،دلم خواست...

+ نوشته‌ی سمیرا.

نقشینه:
تمام عمر را صبر مي كنيم به انتظار آن يك لحظه.
بعد آن لحظه كه مي رسد نمي دانيم چه كارش كنيم؟
كجاي دلمان بگذاريمش؟
از اين تشويش لعنتي

نقش دیگران

دوستان

نوشته‌های پيشين

دی 1388
آذر 1388
آبان 1388
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
آبان 1385
مهر 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
تیر 1385
خرداد 1385
اردیبهشت 1385
فروردین 1385
اسفند 1384
بهمن 1384
دی 1384
آذر 1384
مهر 1384
شهریور 1384
مرداد 1384
تیر 1384
خرداد 1384
اردیبهشت 1384
فروردین 1384

برخي از حقوق متن‌هاي نوشته‌شده در اين وبلاگ براي نويسنده محفوظ‌ند.
قالب اين وبلاگ نيز توسط سايکو تهيه شده و حقوق مربوط به آن هم محفوظ است.