«نقش پرنيان»

چه فکر نازک ِ غمناکی...

dastanidigar — Sat, 07 Nov 2009 20:37:18 GMT

دلم خواست بروم یک تلفن سکه ای پیدا کنم و هی تویش سکه بیندازم.

به صدای افتادن سکه ها گوش بدهم و به هیچ کس هم تلفن نکنم.

هوم،دلم خواست...

dastanidigar — Wed, 04 Nov 2009 09:04:18 GMT

بعضی ها مثل "ولع خوردن شکلات بعد از مسواک زدن" هستند.فکرشون یکهو به سراغ آدم می آد.

27.11.87

dastanidigar — Sat, 31 Oct 2009 08:07:18 GMT

صدای ترانه ای آمد که جزء انتخاب های من نبود.یعنی در یاد من نبود.لحظه ای مکث کردم.دریافتم که چیست.صدای سازها.ضربه ها.کوبه ای ها.ترانه مرا پرت کرد میان اشک و لبخندها.ترانه مرا پرت کرد میان آن "آخرین".آن "آخرین" صداها و آن "آخرین" نگاه ها.ماندم میان برهوت دلتنگی و نگاه کردم به چراغ های سبز و بنفش حاشیه اتوبان.نورها واضح و تار می شدند در چشمم.صدای ضربه ها مرا پرت کرد میان آن "اولین" بار که ترانه را شنیده بودم.تو گفته بودی این خیلی خوبه... یا چیزی این چنین.و من نشنیده بودم.

اولین بار ِ ترانه ،آخرین بار ِ تو بود و دیگر از لبخندهای آبی خبری نبود. که دیگر از انتظار برای چند قدم خبری نبود.با من از فراموشی سخن مگو لعنتی که...که اندوه روزگاران... با من از فراموشی سخن مگو لعنتی که... که ترانه هنوز هم تازه است... با من از فراموشی سخن مگو لعنتی که... که عطر بهار نارنج ها هرگز از یاد نمی رود...حتی اگر دیگر نباشیم...و آ،مثل اشک و اشک و اشک در هشت ِ هشت ِ هشتاد و هشت.

راستی شیرین ِ نامجو یادت هست؟و تلخ ِِ من...

:|

dastanidigar — Mon, 26 Oct 2009 08:45:28 GMT

در برابر تازیانه های پی در پی فرودآمده بر ذهن و روح و احساسش،دیگر تنها خیلی زود کبود می شود.دردی نیست.

از این می هراسد که سیستم عصبی اش از کار افتاده باشد.درد و شادی را حس نکند...

از این می هراسد که احساسش دیگر هیچ دردی را حس نکند.از این که دلش دیگر هیچ جا نلرزد.

از حاکم شدن "منطق محض" بر ذهنش می هراسد.

Just A Big Sigh

dastanidigar — Mon, 12 Oct 2009 13:02:24 GMT

در زندگی چیزهایی هست خیلی بدتر از تنهایی.

حیف که آدم دیر می فهمد.

بادهای فصلی

dastanidigar — Thu, 24 Sep 2009 21:15:18 GMT

سلانه سلانه.همچین آرام که هیچ وقت نرسم.مسافت کوتاه را اینقدر کش بدهم، تا موزیک ِ این روزهایم را تا رسیدن به در خانه بتوانم چندین و چند بار گوش بدهم و فکر کنم.

دیشب این چنین بود.رسیدم اما سکوت کوچه باید امتدادش بیشتر می شد.صدای خواننده باید بیشتر شنیده می شد.هنوز برای همهمه خیلی زود است.برای دست های بزرگ.برای آغوش های باز.فصل ترس های ریز و درشت است.هنگام باران های اریب و پنجره های باز و عاشق شدن به باد و صدای خواننده که فضا را پر کند.موسم حرف های عجیب.کارهای عجیب.موسم سخت و شیرین.موسم نگرانی هایی که می روند و می آیند.بادهای فصلی که می وزند و تو که می ایستی در مقابلش و سعی می کنی نلرزی.نمی لرزی.دیشب این چنین بود و وقتی که رسیدم نشستم دم در.گذاشتم سکوت کوچه و صدای خواننده امتداد بیابد.نشستم.تا مدت ها نشستم و نرفتم.

گاهی باید نشست دم در و به سکوت کوچه گوش داد.درست گاهی که بادهای فصلی می وزند و در مقابلش می ایستی که ثابت کنی نمی لرزی.

کسی باید،باشه شاید

dastanidigar — Mon, 14 Sep 2009 16:00:54 GMT

به من بگو این چه عشقیست که دوست داشتنمان را زنجیر می کنیم به پای یکدیگر؟

افسوس...دستانمان را قفس می کنیم برای هم،تا قایق...

وای بر ما آدمیان...

تا طلوع فردا

dastanidigar — Thu, 10 Sep 2009 22:28:40 GMT

یک جایی در دنیا.گوشه ای.کنجی.جایی که نمی شناسیمش.که دنج است.خلوت و پاکیزه.کسی.آدمی.آدمی که نمی شناسیمش.که نمی خواهیم بشناسیمش.نشسته است.شاید هم راه می رود.کتابش دستش است و راه می رود.برای ما دعا می کند.برای ما که کتابمان را گم کرده ایم.که تنهاییمان را مخدوش کرده ایم.برای ما ذکر می گوید زیر لب.

ما را نمی شناسد اما برای ما دعا می کند.دعا می کند که پیدا شویم.گره از دل آسمانمان باز شود.ما را نمی شناسد...اما برای بغض دخترکی چشم آیینه ای دعا می کند.برای گریه های یک مرد می گرید.برای دستان تنهای مادری کوچک سبزی می خواهد.برای صورت رفیق شفیقش لبخند می خواهد.برای غربت مسافری سایه طلب می کند.آرامش می طلبد برای همه ی آنها که نمی شناسد.امنیت را التماس می کند برای همه ی آنها که می شناسد.

یک جایی در دنیا.یک شبی.او تنهاست.تنهاست و ماه بالا سر تنهاییش هست.کسی هست که تنهاست و دیگر از خدا برای خودش چیزی نمی خواهد.یک زمانی.یک شبی.یک شبی که دیگر نیست.یک شبی که تا طلوع فردا تنهاست.

حواست هست؟ - 2

dastanidigar — Thu, 30 Jul 2009 16:54:18 GMT

آهاي!آهاي پيامبر آخرالزمان!

حواست هست كه معجزه بايد درخور باشد ؟

عصاي چوبيت مار شود به درد نمي خورد.نمي دانم.آتشي را گلستان كن. مثلا مرده اي زنده كن.شق القمري،چيزي.

اما نه...مكتوب.كتاب.سخن.آري اينها بهتر است.

معجزه اي كن كه ماندگار باشد.امن باشد و آرامش پخش كند.

حرف بزن.معجزه كن و حرف بزن.

حواست هست؟

dastanidigar — Sat, 25 Jul 2009 21:58:18 GMT

نگاه كن!مرگ دارد هر روز ما را بيشتر در هواي خود نفس مي كشد.پيامبر آخرالزمان ما در روزهاي كفران بودن و مهر باش و معجزه كن.نگاه كن!مرگ وقيحانه به من زل زده است.معجزه كن.

مپندار كه زمزمه هاي پنهاني ِ درگوشي بهترين حرفهاست.بيشتر به آني گوش فرادار كه بي پرده مي شنوي.

روزها و ماه ها و ثانيه ها دارند مثل صابون از دستمان ليز مي خورند.حواست هست ؟

پ.ن: د ِ نه د ِ!حواست نيست.